غزل ۲۹۴ - از پی صید دگر، تا بجهاندی سمند

از پی صید دگر، تا بجهاندی سمند
ذوق رهایی نیافت، آهوی سر درکمند ۱

در ره عشق ای بلا، مهلت گامی بس است
جان سلامت روی، باد فدای گزند ۲

رو که ستم می کند، بر من آرام دوست
دل که فراغش مباد، سینه که بر ما درند ۳

مانده طبیب اجل، عاجز و حیرت زده
همنفس ساده لوح، گو که بسوزد سپند ۴

دوش که طاعتکده، مجمع بیگانه بود
رخصت جامی نداد، محتسب بالوند ۵

تا دلم از جام قرب، یافته کیفیتی
ننگ خمار منست، نشأء عشق بلند ۶

تا به حریم وصال، هم نفس عرفی است
خون لبم می چکد، عاقبت از زهرخند ۷