غزل ۲۹۵ - دوش از پیش نظر، چون غمش از دل برود

دوش از پیش نظر، چون غمش از دل برود
چه کنم آه، که یک دم ز مقابل برود ۱

تا ابد ناوک کاری خورم و جان ندهم
دشمنی گر نکند بخت، که قاتل برود ۲

چون رود غمزهٔ او تیغ زنان، از دنبال
نیم بسمل عجبی نیست که بسمل برود ۳

به وداع که مرا می بری ای دل، بگذار
گر بمیرم من و جان از پی محمل برود ۴

ننگ آن صید زبونم، که چو در صیدگهی
به غلط کشته شود، ننگ به قاتل برود ۵