غزل ۳۲۵ - کسی میوهٔ غم ز باغم نَخُورد

کسی میوهٔ غم ز باغم نَخُورد
که حسرت به عیش و فراغم نخورد ۱

نیاسودم از خوردن غم، دمی
که اندیشهٔ غم دماغم نخورد ۲

دو صد شیشهٔ خون از دماغم چکید
که مرهم شرابی ز داغم نخورد ۳

به عهدم چنان عافیت مُرد زود
که نو باوهٔ نخل باغم نخورد ۴

شب غم چنان تلخ بر من گذشت
که پروانه دود چراغم نخورد ۵

شدم شاخ گل، هیچ بلبل نخاست
شدم استخوان، هیچ زاغم نخورد ۶

مگر خورد عرفی شراب از سفال
که کوثر ز سیمین ایاغم نخورد ۷