غزل ۳۳۰ - به جان خسته ندانیم که آن بلا چه کند

به جان خسته ندانیم که آن بلا چه کند
عنان به دشمن جان داده ایم تا چه کند ۱

به دوستان نظرش نیست، مهر دشمن بس
کسی که دشمن مهر است، دوست را چه کند ۲

تبسم تو که ناسور را بود مرهم
به سینه نیش زند، نیش غمره را چه کند ۳

هزار گونه مراد محال می طلبی
تو خود بگو، که اجابت به این دعا چه کند ۴

مجو سعادت طالع، که فرصت رفت
چو سر بریده شود، سایهٔ هما را چه کند ۵

بگو وفا نکند دوست با منش، عرفی
نمی شود به وفا آشنا، وفا چه کند ۶