غزل ۳۶۱ - آنان که وصف تو تقریر می کنند

آنان که وصف تو تقریر می کنند
خواب ندیده را تعبیر می کنند ۱

از صدق اهل بتکده هم اعتماد رفت
از بس که اهل صومعه تزویر می کنند ۲

مردان کار راه نشین عباد شد
بازیچهٔ دوستان همه تزویر می کنند ۳

ای بی غمان حذر که ندیمان بزم عشق
طفلان خام را به نفس پیر می کنند ۴

هر چند آشنای رموزند زیرکان
نازک مگو حدیث که تکفیر می کنند ۵

چون اهل راز نکته سرایند گوش دار
زیبق به گوش ریز چو تفسیر می کنند ۶

منکر مشو چو نقش نبینی که اهل رمز
لوح و قلم گذاشته تحریر می کنند ۷

اندیشه ای دریغ مدار از دل خراب
کاین خانه به وسوسه تعمیر می کنند ۸

این آه و نالهٔ عرفی از آتش سرشته اند
مگشای لب، مباد که تأثیر می کنند ۹