غزل ۱۳۸۴ - ز بسکه منتظران چشم در ره یارند

ز بسکه منتظران چشم در ره یارند
چو نقش پا همه‌گر خفته‌اند بیدارند ۱

ز آفتاب قیامت مگوکه اهل وفا
به یاد آن مژه در سایه‌های دیوارند ۲

درین بساط‌ که داند چه جلوه پرده درد
هنوز آینه‌داران به رفع زنگارند ۳

مرو به عرصهٔ دعوی که گردن‌افرازان
همه علمکش انگشتهای زنهارند ۴

ز پیچ و تاب تعلق ‌که رسته است اینجا
اگر سرندکه یکسر به زبر دستارند ۵

هوس ز زحمت کس دست برنمی‌دارد
جهانیان همه یک آرزوی بیمارند ۶

درین محیط به آیین موجهای‌ گهر
طبایعی که بهم ساختند هموارند ۷

نبرد بخت سیه شهرت از سخن‌سنجان
که زیر سرمه چو خط نالهٔ شب تارند ۸

به خاک قافله‌ها سینه‌مال می‌گذرند
چو سایه هیچ متاعان عجب‌ گرانبارند ۹

ز شغل مزرع بی‌حاصلی مگوی و مپرس
خیال می‌دروند و فسانه می‌کارند ۱۰

خموش باش ‌که مرغان آشیانهٔ لاف
به هر طرف نگری پرگشای منقارند ۱۱

ز خودسران تعین عیان نشد بیدل
جز اینکه چون تل برف آبگینه‌کهسارند ۱۲