هوش مصنوعی: این شعر عرفانی از بیدل دهلوی، به زیبایی‌های ظاهری و معنوی جهان و رابطه‌ی انسان با حقیقت هستی می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند باده، تار مو، بادام، نرگس مست، و آینه، به مفاهیمی مانند عرفان، شهود، وحدت وجود، و نگاه ژرف به جهان اشاره می‌کند. او تأکید می‌کند که حقیقت را تنها با دیدی پاک و بی‌غرض می‌توان دید و ظواهر فریبنده‌اند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر برای درک و تجربه‌ی مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد.

غزل ۱۴۷۰ - هرکه زین انجمن آثار صفا می‌بیند

هرکه زین انجمن آثار صفا می‌بیند
نشئه از باده و از تار صدا می‌بیند ۱

روغن از پردهٔ بادام تواند دیدن
هرکه از نرگس مست تو ادا می‌بیند ۲

نیست رنگین ز حنا ناخن پایت‌که بهار
طلعت خویش در این آینه‌ها می‌بیند ۳

چه خطاها که ندارد اثر کج‌نظری
سرو را احول معذور دوتا می‌بیند ۴

در مقامی که تماشا اثر بیرنگی‌ست
چشم پوشیده به معنی همه را می‌بیند ۵

این غروری‌ که به خلوتگه یکتایی اوست
گر همه آینه‌ گردیم‌ کجا می‌بیند ۶

از خم کاکل او فکر رهایی غلط است
شانه هم دست خود آنجا به قفا می‌بیند ۷

جلوهٔ شخص ز تمثال عیان‌ست اینجا
از تو غافل نبود هرکه مرا می‌بیند ۸

شش‌جهت آب شد و آینه‌ای ساز نکرد
حسن یارب چقدر عرض حیا می‌بیند ۹

غیر در عالم تحقیق ندارد اثری
بیدل آیینهٔ ما صورت ما می‌بیند ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۴۱۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۴۶۹ - هرکه انجام غرور من و ما می‌بیند
گوهر بعدی:غزل ۱۴۷۱ - بهار رنگ عبرت جز دل روشن نمی‌بیند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.