غزل ۱۴۶۹ - هرکه انجام غرور من و ما می‌بیند

هرکه انجام غرور من و ما می‌بیند
بر فلک نیز همان در ته پا می‌بیند ۱

شش‌جهت آینهٔ عرض صواب است اما
چشمت از کور دلی سهو خطا می‌بیند ۲

چشم بر حلقهٔ دروازهٔ رحمت دارد
خویش را هرکه به تسلیم دوتا می‌بیند ۳

نکنی جرأت کاری که نباید کردن
گر شوی اینقدر آگه ‌که خدا می‌بیند ۴

زندگانی چه و آسودگی عمر کدام
صبح ما عرض غباری به هوا می‌بیند ۵

شمع‌وار آینهٔ راستی از دست مده
کور هم ‌پیش و پس خود به عصا می‌بیند ۶

جای رحم است‌ گر آزاده مقید گردد
آب در کسوت آیینه چها می‌بیند ۷

بلبل ما چه‌کندگر نشود محو خروش
از رگ ‌گل همه محراب دعا می‌بیند ۸

به که ما نیز چو شبنم عرقی آب شویم
کان ‌گلستان حیا جانب ما می‌بیند ۹

همه ماضی‌ ست کجا حال و کدام استقبال
دیده هر سو نگرد رو به قفا می‌بیند ۱۰

بس‌که کاهیده‌ام از درد تمنا بیدل
موی دارد به نظر هرکه مرا می‌بیند ۱۱