غزل ۱۵۱۳ - آنروز که پیدایی ما را اثری بود

آنروز که پیدایی ما را اثری بود
در آینهٔ ذره غبار نظری بود ۱

نقشی ندمیدیم به صد رنگ تامل
نقاش هوس خامهٔ موی ‌کمری بود ۲

گرعافیتی هست ازین بحر برون است
غواص ندانست ‌که ساحل ‌گهری بود ۳

از جرات پرواز به جایی نرسیدیم
جمعیت بی ‌بال و پری‌، بال و پری بود ۴

تا شوق‌کشد محمل فرصت‌، مژه بستم
دربار شرر شوخی برق نظری بود ۵

نگذاشت فلک با تو مقابل دل ما را
فریاد که آیینه به دست دگری بود ۶

روزی ‌که ‌گذشتی ز سر خاک شهیدان
هر گرد که در پای تو افتاد سری بود ۷

آخر ز خودم برد به راه تو نشستن
آسودگی شعله ‌کمین سفری بود ۸

دل‌کشتهٔ یکتایی حسن‌ست وگرکه
در پیش تو آیینه شکستن هنری بود ۹

بیدل به تمناکدهٔ عرض هوسه
از دل‌دو جهان شور و ز ماگوش‌کری بود ۱۰