غزل ۱۵۱۸ - چون آب روان پر مگذر بی‌خبر از خود

چون آب روان پر مگذر بی‌خبر از خود
کز هرچه ‌گذشتی‌، نگذشتی مگر از خود ۱

در بارگه عشق نه ردی نه قبولی‌ست
ای تحفه‌کش هیچ تو خود را ببر از خود ۲

گرد نفسی بیش ندارد سحر اینجا
کم نیست دهی عرض اثر این قدر از خود ۳

در پلهٔ موهومی ما کوه گران است
سنگی‌که ندارد به ترازو شرر از خود ۴

چشمی بگشا منشاء پرواز همین است
چون بیضه شکستی دمدت بال و پر از خود ۵

هیهات به صد دشت و در از وهم دویدیم
اما نرسیدیم به‌ گرد اثر از خود ۶

گرتا به ابد در غم اسباب بمیرد
عالم همه راضی‌ست به این دردسر از خود ۷

افتاد به‌گردن‌، غم پیری‌، چه توان‌کرد
زبن حلقه هم افسوس نرفتم بدر ازخود ۸

سیر سر زانو هم از افسون جنون بود
افکند خیالم به جهان دگر از خود ۹

سهل است ‌گذشتن ز هوسهای دو عالم
گر مرد رهی یک دو قدم درگذر از خود ۱۰

یاران عدم تاز، غبار تپشی چند
پیش ازتو فشاندند درین دشت و دراز خود ۱۱

واکش به تسلیکدهٔ ‌کنج تغافل
بشنو من و مای همه چون‌گوش‌کر از خود ۱۲

ای موج‌گر احسان طلب در نظر تست
در وصل‌گهر هم نگشایی‌کمر از خود ۱۳

آیینه شدن چیست درین محفل عبرت
هنگامه تراشیدن عیب و هنر از خود ۱۴

در خلق گر انصاف شود آینه‌دارت
بیدل چو خودت کس ننماید بتر از خود ۱۵