غزل ۱۵۴۵ - هوش تا عافیت آیینهٔ مستی نشود

هوش تا عافیت آیینهٔ مستی نشود
نیست ممکن‌که‌کندکاری و عاصی نشود ۱

باخبر باش که نگذشته‌ای از عالم وهم
نقش فردای تو تا آینهٔ دی نشود ۲

خون عشاق‌، وطن در رگ بسمل دارد
نیست این آب از آن چشمه‌ که جاری نشود ۳

تا به‌ کی شبهه‌پرس حق و باطل بودن
مرد این محکمه آن است‌ که قاضی نشود ۴

به هوس راحت جاوید زکف باخته‌ایم
شعله داغ است اگر مست ترقی نشود ۵

بی‌تو بر لاله و گل چشم هوس نگشادم
که به رویم مژه برگردد و سیلی نشود ۶

از بدآموزی تنهایی دل می‌ترسم
که دهی منصب آیینه و راضی نشود ۷

آه از آن داغ‌ که خاکستر شوق‌آلودم
در غم سرو تو واسوزد و قمری نشود ۸

تا به سیلاب فنا وانگذاری بیدل
باخبر باش‌که رخت تو نمازی نشود ۹