غزل ۱۶۰۴ - توان اگر همه دوران آسمان گردید

توان اگر همه دوران آسمان گردید
به‌گرد خواهش یک دل نمی‌توان‌گردید ۱

جه حرصها که نشد جمع تا به خود چیدیم
هوس متاعی ما عاقبت دکان‌گردید ۲

غبار وادی وهم اینقدر هجوم نداشت
نگه به هرزه‌دریها زد و جهان‌گردید ۳

دلی به دست تو افتاد مفت شوخیها
به روی آینه صد رنگ می‌توان‌گردید ۴

کباب سعی غبار خودم‌که این‌کف خاک
به را شوق تو مرد آنقدرکه جان ‌گردید ۵

سرشک اگر قدمی در ره تپش ساید
به هر فسرده‌دلی می‌توان روا‌ن گردید ۶

فنا به حسرت بسیار پشت پا زدن است
چمن هزارگل افشاند تا خزان‌گردید ۷

ز خود برآمدگان یک قلم فلک‌تازند
نفس دو گام گذشت از خود و فغان گردید ۸

خوشم که عشق نکرد امتحان پروازم
شکسته‌بالی من در قفس نهان گردید ۹

دگر مپرس ز تاب جدایی‌ام بیدل
به درد دل‌که دلم سخت ناتوان‌گردید ۱۰