غزل ۱۶۲۰ - از کشمکش‌ کف تو می لاله‌گون ‌کشید

از کشمکش‌ کف تو می لاله‌گون ‌کشید
دامن کشیدن تو ز دستم به خون کشید ۱

پر منفعل دمید حبابم درین محیط
جیبم سری نداشت ‌که باید برون‌ کشید ۲

بیش ازدمی به همت هستی نساخت صبح
باری‌ست انفعال که نتوان فزون کشید ۳

نیک و بد جهان هوس آهنگ جان‌کنی‌ست
ما را صدای تیشه به این بیستون کشید ۴

قد خمیده ضامن رفع خمار کیست
تا کی توان می از قدح‌ سرنگون‌ کشید ۵

چشمت به عالم دگر افکند طرح ناز
از ساغری‌ که می‌کشد آخر جنون ‌کشید ۶

عریان تنی رسید به داد جنون من
تا دامنم ز زحمت چندین فنون‌ کشید ۷

موهومی ام ز تهمت ایجاد بازداشت
مشق عدم قلم به خط کاف و نون کشید ۸

آخر شکست چینی دل بر ترنگ زد
موی نهفته سر ز خمیرم ‌کنون ‌کشید ۹

دست شکسته‌ام گل دامان یار کرد
نقاشم انتقام ز بخت نگون‌کشید ۱۰

بیدل سواد نامه سیاهی نداشتم
خطی چو سایه بر ورقم طبع دون ‌کشید ۱۱