هوش مصنوعی: این شعر عرفانی و فلسفی به موضوعاتی مانند تسلیم در برابر تقدیر، ناپایداری دنیا، واهی بودن خیالات و رنج‌های بشری می‌پردازد. شاعر با استفاده از استعاره‌های زیبا مانند توفان، ماهی دریا، و آینه عنقا، مفاهیم عمیق عرفانی را بیان می‌کند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در این شعر برای درک و تجربه نیاز به بلوغ فکری دارد و ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.

غزل ۱۷۶۶ - آیین خود آرایی از روز الست ‌استش

آیین خود آرایی از روز الست ‌استش
دل تحفه مبر آن جا کایینه به دست استش ۱

نخجیر فنا غیر از تسلیم چه اندیشد
در رنگ تو پردازد تیری ‌که به دست استش ۲

توفان‌ کشاکشها وضع نفس است اینجا
ما ماهی آن بحریم‌ کاین صورت شست استش ۳

هرگه نسق هستی موصوف نفس باشد
در بند چه بند استش‌ در بست چه‌ بست استش ۴

موضوع خیالات است آرایش این محفل
چون آینه عنقایی نی بود و نه هست استش ۵

برکوس و دهل نتوان بنیاد سلامت چید
دنیا گله‌ای دارد کاین شور شکست استش ۶

هر چند زمینگیری‌ست جز نعل درآتش نیست
مانند سپند اینجا هر آبله جست استش ۷

سر در قدم اشکم کاین شیشه به سنگ افکن
بی‌منت خودداری لغزیدن مست استش ۸

بیمایگی فقرم تهمت‌کش هستی ماند
کم سایگی دیوار برگردن پست استش ۹

چون نقش نگین بیدل پا درگل آفاتیم
هر چند بنای ما سنگ است شکست استش ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۴۰۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۷۶۵ - جوانی سوخت پیری چند بنشاند به مهتابش
گوهر بعدی:غزل ۱۷۶۷ - من وآن فتنه بالایی‌که عالم زیر دست استش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.