هوش مصنوعی:
این شعر از بیدل دهلوی به موضوعاتی مانند عشق، رنج، بیعدالتی و غفلت میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند «گیاه خشک»، «ابر سیاه» و «آه مظلوم»، احساسات عمیق انسانی و ناامیدی از بیعدالتی را بیان میکند. همچنین، انتقادی ظریف به حکومت و جامعه دارد که با خست و غفلت، رحمت را از بین میبرند.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی نیاز دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و انتقاد از حکومت ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامفهوم باشد.
غزل ۱۷۹۷ - کشت عاشق که دهد داد گیاه خشکش
کشت عاشق که دهد داد گیاه خشکش
موی چینیست رگ ابر سیاه خشکش ۱
بیسخا گردن منعم چه کمال افرازد
سر خشکیست که آتش به کلاه خشکش ۲
سر به غفلت مفرازید ز آه مظلوم
برق خفتهست به فوارهٔ آه خشکش ۳
شاه اگر دامن انعام به خسّت چیند
نیست جز مهرهٔ شطرنج سپاه خشکش ۴
غفلت بیدل ما تا به کجا گرد کند
ابر رحمت نشود تر به گناه خشکش ۵
موی چینیست رگ ابر سیاه خشکش ۱
بیسخا گردن منعم چه کمال افرازد
سر خشکیست که آتش به کلاه خشکش ۲
سر به غفلت مفرازید ز آه مظلوم
برق خفتهست به فوارهٔ آه خشکش ۳
شاه اگر دامن انعام به خسّت چیند
نیست جز مهرهٔ شطرنج سپاه خشکش ۴
غفلت بیدل ما تا به کجا گرد کند
ابر رحمت نشود تر به گناه خشکش ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۴۲۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۷۹۶ - چه لازم جوهر دیگر نماید پیکر تیغش
گوهر بعدی:غزل ۱۷۹۸ - شوق آزادی سر از سامان استغنا مکش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
