خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: این شعر از بیدل دهلوی، با زبانی نمادین و پر از استعاره، به موضوعاتی مانند پنهان کردن عیوب، ریا، و تلاش‌های بی‌ثمر انسان‌ها می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند آینه، قطره، و یاقوت، از خواننده می‌خواهد که از فضولی و خودنمایی پرهیز کند و به جای آن، حقیقت درون را بپوشاند.

رده سنی: 18+ این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است و درک کامل آن نیاز به تجربه و شناخت کافی از زندگی و مسائل اخلاقی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

عیب همه عالم ز تغافل به هنر پوش
این پرده به هر جا تنک افتد مژه‌ در پوش

بی‌قطع نفس کم نشود هرزه‌درایی
رسوایی پرواز به افشاندن پر پوش

در زنگ خوشست آینه از ننگ فسردن
ای قطره فضولی مکن اسرار گهر پوش

پر مبتذل افتاده لباس من و مایت
خاکی به سر وهم فشان رخت دگر پوش

ای‌ خو‌اجه غرامت مکش از اطلس و دیبا
آدم چقدر نازکند، رو، جل خر پوش

جز خلق مدان صیقل زنگار طبیعت
دلگیری این خانه به واکردن درپوش

چون صبح میندوز به جز وحشت ‌از این دشت
تا جاده و منزل همه در گرد سفر پوش

پیش از نفس آیینهٔ ‌هستی‌ به ‌عرق‌ گیر
تا غوطه به شبنم نزنی‌ عیب ‌سحر پوش

دل طاقت آن آتش رخسار ندارد
یاقوت نمایان شو و خود را به ‌جگر پوش

بی‌نقطه مصور نشود معنی ‌موهوم
آن موی میانی ‌که نداری به ‌کمر پوش

بی‌پرده خیالی که نداریم عیانست
حیرت نشود بر طبق آینه سر پوش

انجام تلاش همه کس آبله پایی است
بیدل تو همین ریشه به تحصیل ثمر پوش

«بیدل دهلوی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir