غزل ۱۸۴۶ - ای بی خبر مسوز نفس در هوای فیض

ای بی خبر مسوز نفس در هوای فیض
بی چاک سینه نیست چو صبح آشنای فیض ۱

ای‌ دانه کلفت ندمیدن غنیمت است
رسوا مشو به ‌علت نشو و نمای فیض ۲

تنها نه رسم جود و کرم در جهان نماند
توفیق نیز رفت ز مردم قفای فیض ۳

همت چه ممکن‌ است ‌کشد ننگ انتظار
مردن از آن به است‌ که باشی‌ گدای فیض ۴

صاحبدلی زگرد ره فقر سر متاب
خاکستر است آینه را توتیای فیض ۵

غافل مشو ز ناله ‌که در گلشن نیاز
می‌بالد این نهال به ‌آب و هوای فیض ۶

دل را عبث به ‌کلفت اوهام خون مکن
تا زندگی‌ است نیست‌ جهان بی‌صلای فیض ۷

پستی دلیل عافیت عجز ما بس است
افتادگی است نقش قدم را عصای فیض ۸

بر بوی صبح دست ز دامان شب مدار
فیض است‌ کلفتی که کند اقتضای فیض ۹

ای شمع صبح می دهد از خویش رفتنی
بر اشک و آه چند گدازی بنای فیض ۱۰

حسن از سواد الفت حیرت نمی‌رود
لغزیده است در دل آیینه پای فیض ۱۱

صبح از نفس پری به تکلف فشاند و رفت
یعنی درین ستمکده تنگست جای فیض ۱۲

بیدل ز تشنه ‌کامی حرص تو دور نیست
گر بارد از سپهر فلاکت به جای فیض ۱۳