غزل ۱۸۷۴ - کو شعلهٔ دردی‌که به ذوق اثر داغ

کو شعلهٔ دردی‌که به ذوق اثر داغ
خاکستر من سرمه‌ کشد در نظر داغ ۱

افسردگی از طینت من رنگ نگیرد
چون‌کاغذ آتش زده‌ام بال و پر داغ ۲

غمخواری ما سوخته جانان چه خیالست
جز شعله نسوزد جگر کس به سر داغ ۳

هر چند ندارد ره ما منزل تحقیق
چون شمع روانیم همان بر اثر داغ ۴

از اهل هوس جرأت عشاق محالست
زبن بی‌جگری چند نجویی جگر داغ ۵

هر لخت دل آیینهٔ برقی‌ست جهانسوز
خورشیدکشیده است جنونم به بر داغ ۶

هر چند جهان خندهٔ یک لاله‌ستانست
کو دل ‌که برد رنگ قبول از نظر داغ ۷

مهتاب شبستان خیالم بر رویی است
آن به‌که‌گل پنبه‌گذارم به سر داغ ۸

با عجز بسازیدکه صد شعله درین دیر
شمشیر شکسته‌ست به زیر سپر داغ ۹

ما را به بلای سیهی‌کرد مقابل
یارب‌که بسوزد کف آیینه‌گر داغ ۱۰

بیدل ز دلم طاقت پرواز ندارد
هر چند به صد شعله برد بال و پر داغ ۱۱