غزل ۱۷۷۷ - انا فتحنا بابکم، لا تهجروا اصحابکم

اِنّا فَتَحْنا بابَکُم، لا تَهْجُرُوا اَصْحابَکُمْ
لا تَیْئِسُوا مَنْ غابَکُم، لا تُدْنِسُوا اَثْوابَکُم ۱

اَلْحَمْدُ لِلهِ اَلَّذی مَنَّ عَلَیْنا بِالثَّنا
فی ظِلِّ دین مُسْنَد، لا تَغْلِقوا اَبْوابَکُم ۲

یا اَوْلِیا لا تَحْزَنُوا، اَرْبَحْتُکُم لا تَغْبُنوا
اَشْجَعْتُکُمْ لا تَجْبُنوا، لا تَحْقِرُوا اَلْقابَکُم ۳

یا رَبِّ اشْرَحْ صَدْرَنا، یا رَبِّ اِرْفَعْ قَدْرَنا
یا رَبِّ اَظْهِرْ بَدْرَنا، لا تَعْبُدوا اَرْبابَکُم ۴

ما لی اِله غَیرُهُ، نالَ الْبَریا یا خَیْرُهُ
طابَ الْمُوافی سَیْرُهُ لا تَخْسِروا اَعْقابَکُم ۵

بویِ دل آید از سُخَن، دل حاصِل آید از سُخَن
تا مُقْبِل آید از سُخَن، لا تَهْتِکُوا جِلْبابَکُم ۶