هوش مصنوعی: این شعر از بیدل دهلوی، بیانگر درد و رنج شاعر از نادانی و بی‌توجهی عامه است. او از ناله‌های خود می‌گوید که مانند نی جاری می‌شود و از سوختن شمع و بی‌هوشی دنیا سخن می‌راند. شاعر به بی‌اعتباری امتیازات دنیوی اشاره می‌کند و خود را در میان بی‌دانشان، علامه می‌داند. همچنین، او از فریبکاری زاهد و ناتوانی لوح امکان در برابر نطقش می‌گوید. در پایان، شاعر به بی‌نیازی خود از دنیا و عدم تأثیرپذیری از حوادث اشاره می‌کند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی، فلسفی و انتقادی است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار می‌باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.

غزل ۱۹۸۶ - دوش چون نی سطر دردی می‌چکید از خامه‌ام

دوش چون نی سطر دردی می‌چکید از خامه‌ام
ناله‌ها خواهد پر افشاند ازگشاد نامه‌ام ۱

شمع را جز سوختن آینه‌دار هوش نیست
پنبهٔ گوشست یکسر سوز این هنگامه‌ام ۲

تا به‌ کی باشد هوس محوکشاکشهای ناز
داغ‌کرد اندیشهٔ رد و قبول عامه‌ام ۳

قدر دانی در بساط امتیاز دهر نیست
ورنه من در مکتب بی‌دانشی علامه‌ام ۴

پیش من نه آسمان پشمی ندارد درکلاه
می‌دهد زاهد فریب عصمت عمامه‌ام ۵

لوح امکان در خور بالیدن نطقم نبود
فکر معنیهای نازک کرد نال خامه‌ام ۶

تا به‌کی پوشد نفس عریان تنیهای مرا
بیشتر چون صبح رنگ خاک دارد جامه‌ام ۷

بیدل از یوسف دماغ بی‌نیاز من پراست
انفعال بوی پیراهن ندارد شامه‌ام ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۳۸۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۹۸۵ - در جنون گر نگسلد پیمان فرمان ناله‌ام
گوهر بعدی:غزل ۱۹۸۷ - قصهٔ دیوانگان دارد سراسر نامه‌ام
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.