غزل ۲۰۴۱ - چون شمع می‌روم ز خود و شعله قامتم

چون شمع می‌روم ز خود و شعله قامتم
گرد ره خرام که دارم‌، قیامتم ۱

آن ناله‌ام که گر همه خاکم دهی به باد
کهسار می‌خورد قسم استقامتم ۲

تسلیم خوی از غم آفات رستن است
افکنده نیستی به جهان سلامتم ۳

مینا طبیعتم حذر از انفعال من
هرگاه آب می‌شوم آتش علامتم ۴

از قحط امتیاز معانی درین بساط
تحسینم این بس است که ننگ غرامتم ۵

یک دانه‌وار آبلهٔ دل نکرد نرم
دست آسیای سودن دست ندامتم ۶

کو وحشتی که بگذرم از دامگاه وهم
تشویش رفتن است به قدر اقامتم ۷

عمریست نام من به جنون دارد اشتهار
داغ نگین تراشی سنگ ملامتم ۸

بیدل ز حالم اینکه نفس گرد می‌کند
کم نیست در قلمرو هستی‌کرامتم ۹