غزل ۲۰۷۸ - گر لبی را به هوس ناله‌کمین می‌کردم

گر لبی را به هوس ناله‌کمین می‌کردم
صدکمند از نفس سوخته چین می‌کردم ۱

دل اگر غنچه صفت بوی نشاطی می‌داشت
صد تبسم ز لب چین جبین می‌کردم ۲

گر خیال چمنت رخصت شوقم می‌داد
بی نگه سیر پریخانهٔ چین می‌کردم ۳

اینقدر خنده‌ کز افسون هوس رفت به باد
صبح می‌گشت اگر آه جزاین می‌کردم ۴

خانمان پا به رکاب هوس سوختن‌ست
کو شراری‌ که منش خانهٔ زین می کردم ۵

گر به محرومی تمثال نمی‌سوخت نفس
خانهٔ آینه زنگار نشین می‌کردم ۶

با سجود درت امروز سر و کارم نیست
مشت خاکم به عدم نیز همین می‌کردم ۷

شغل نظمم درد از خاک شدن بخیه راز
که من سوخته فکر چه زمین می‌کردم ۸

از دل سوخته خاکستر یأسی ندمید
تا کبابی که ندارم نمکین می‌کردم ۹

عشق نقشی ندمانید ز داغم بیدل
تا جهان را پر طاووس نگین می‌کردم ۱۰