غزل ۲۱۱۰ - صد بیابان جنون آن طرف هوش خودم

صد بیابان جنون آن طرف هوش خودم
اینقدر یاد که کرده‌ست فراموش خودم ۱

ذوق آرایشم از وضع سلامت دور است
چون صدف‌ خسته دل از فکر دُر گوش خودم ۲

حیرت از لذت دیدار توام غافل ‌کرد
چشمهٔ آینه‌ام بیخبر از جوش خودم ۳

انتظار هوس‌ گردن خوبان تا چند
کاش صبحی دمد از موی بناگوش خودم ۴

پرفشان است نفس لیک زخود رستن‌کو
با همه شور جنون در قفس هوش خودم ۵

شمع تصویر من از داغ هم افسرده‌تر است
اینقدر سوختهٔ آتش خاموش خودم ۶

نقد کیفیتم از میکدهٔ یکتایی‌ست
می‌کشم جرعه ز دست تو و مدهوش خودم ۷

عضو عضوم چمن‌آرای پر طاووس است
به خیال تو هزار آینه آغوش خودم ۸

بار دلها نی‌ام از فیض ضعیفی بیدل
همچو تمثال‌کشد آینه بر دوش خودم ۹