غزل ۲۱۹۸ - واکرد صبح آهی بر دل در تبسم

واکرد صبح آهی بر دل در تبسم
تا آسمان فشاندم بال و پر تبسم ۱

دل بی تو زین گلستان یاد شکفتنی کرد
بردم ز جوش زخمش تا محشر تبسم ۲

ما را به رمز اعجاز لعل تو آشنا کرد
شاید مسیح باشد پیغمبر تبسم ۳

گر حسن در خور ناز عرض بهار دارد
من هم بقدر حیرت دارم سر تبسم ۴

تا چشم باز کردم صد زخم ساز کردم
در حیرتم چو می‌خواند افسونگر تبسم ۵

امید ما بهار است از چین ابروی ناز
یارب مباد تیغش بی‌جوهر تبسم ۶

نتوان ز لعل خوبان قانع شدن به بوسی
گردیدن‌ست چون خط‌گرد سر تبسم ۷

ای هوش بی‌تأمل از لعل یار بگذر
بی‌شوخی خطی نیست آن مسطر تبسم ۸

از صبح هستی ما شبنم نکرد اشکی
پر بی‌نمک دمیدیم از منظر تبسم ۹

ای صبح رنگ عشرت تا کی بقا فروشد
مالیده‌ گیر بر لب خاکستر تبسم ۱۰

بیدل ز معنی دل خوش بیخبر گذشتی
این غنچه بود مهری بر دفتر تبسم ۱۱