غزل ۱۸۰۴ - با آن سبک روحی گل وان لطف شه برگ سمن

با آن سَبُک روحیِّ گُل وان لُطفِ شَهْ برگِ سَمَن
چون او بِبینَد رویِ تو هر بَرگِ او گردد سه مَن ۱

ای گُلْشَنِ تو زندگی وِیْ زَخمِ تو فَرخُندگی
وِیْ بَنده‌اَت را بندگی بهتر زِ مُلْکِ اَنْجُمَن ۲

گفتی که جان بَخشَم تو را نی نی بگو بُکْشَم تو را
تا زنده‌یی باشم تو را چون شمع در گَردن زدن ۳

زاهِد چه جویَد؟ رَحْمِ تو عاشق چه جویَد؟ زَخمِ تو
آن مُرده‌یی اَنْدَر قَبا وین زَنَده‌یی اَنْدَر کَفَن ۴

آن در خَلاصِ جانْ دَوَد وین عشق را قُربان شود
آن سَر نَهَد تا جانْ بَرَد وین خَصْمِ جانِ خویشتن ۵

ای تافته در جانِ من چون آفتابْ اَنْدَر حَمَل
وِیْ من زِ تابِ رویِ تو هَمچون عَقیقْ اَنْدَر یَمَن ۶