غزل ۲۲۵۴ - از عزت و خواری نه امید است نه بیمم

از عزت و خواری نه امید است نه بیمم
من‌گوهر غلتان خودم اشک یتیمم ۱

دل نیست بساطی که فضولی رسد آنجا
طور ادبم سرمهٔ آوازکلیمم ۲

هرچند سر و برک متاع دگرم نیست
زین گرد نفس قافلهٔ ملک عظیمم ۳

از نعمت بی‌خواست به کفران نتوان زد
محتاج نی‌ام لیک‌کریم است‌کریمم ۴

از سایهٔ گم گشته مجویید سیاهی
شستندبه سر چشمهٔ‌خورشید گلیمم ۵

بالیدن من تا ندرد جامهٔ آفاق
باریکتر از ریشهٔ تحقیق جسیمم ۶

چشمی نگشودم‌که به زخمی نتپیدم
عمریست چو عبرت به همین کوچه مقیمم ۷

با تیغ طرف گشته‌ام از دست سلامت
چون شمع به هر جا سر خویش است غنیمم ۸

بی‌درد سری نیست سحر نیز درین باغ
صندل به جبین می‌وزد از دور نسیمم ۹

چون خوشهٔ‌گندم‌چه‌دهم‌عرض تبسم
از خاک پیام‌آور دلهای دو نیمم ۱۰

بیدل نی‌ام امروز خجالت‌کش هستی
چون چرخ سر افکندهٔ ادوار قدیمم ۱۱