غزل ۲۲۵۳ - چندین مژه بنشست رگ خواب به چشمم

چندین مژه بنشست رگ خواب به چشمم
از خون شهید که زند آب به چشمم ۱

کو آنقدر آبی‌که در بن دشت جگرتاب
چون اشک ‌کند یک مژه سیراب به چشمم ۲

جز حیرت از انبوهی مژگان چه خروشد
یک تار نظر وین همه مضراب به چشمم ۳

دور نگهی تا سر مژگان برساندم
گرداند حیا ساغرگرداب به چشمم ۴

گر اطلس افلاک زند غوطه به مخمل
مشکل‌ که برد صرفه‌ای از خواب به چشمم ۵

آیینهٔ تمثال‌، تعلق نپذیرد
سامان دو عالم کن و دریاب به چشمم ۶

از دوش فکندم به یک انداز تغافل
بار مژه بود الفت اسباب به چشمم ۷

بی‌روی توهرچند به عالم زنم آتش
صیقل نزند آینه مهتاب به چشمم ۸

درکعبه به جوش آمدم از یاد نگاهت
کج‌ کرد قدح صورت محراب به چشمم ۹

غافل مشو از ضبط سرشک من بیدل
چون آبله آتش به دل است آب به چشمم ۱۰