غزل ۲۲۷۴ - کو فضایی که نفس را ز دل آزاد کنم

کو فضایی که نفس را ز دل آزاد کنم
خانه تنگ است برون آیم و فریاد کنم ۱

شرم بی‌حاصلی عمر نمی ساز نکرد
تا جبینی ز ندامت عرق آباد کنم ۲

بر نمی‌داردم از خاک تلاشی که مراست
نردبانی مگر از آبله ایجاد کنم ۳

قابلیت گل سرمایهٔ استعداد است
رنگ‌ کو تا طرف سیلی استاد کنم ۴

گر خموشی دهدم صلح به جمعیت دل
ما و من پیشکش تهمت اضداد کنم ۵

نام عنقا بنشان به که نگردد ممتاز
بر نگین زین دو نفس عمر چه بیداد کنم ۶

عالمی چشم به ویرانی من دوخته است
به ‌که بر سر فکنم خاک و دلی شاد کنم ۷

تاب محرومی پرواز ندارم ور نه
بال و پر بشکنم و خانهٔ صیادکنم ۸

بی خزان است بهار چمنستان خیال
هر چه پیش آید از آن بگذرم و یاد کنم ۹

هر قدم در ره او کعبه و دیر دگر است
آه یک سجده جبین خشت چه بنیاد کنم ۱۰

بیدل از ما و تو حیران حساب غلطم
من نویسم به دل و بر سر آن صاد کنم ۱۱