غزل ۲۲۸۷ - دل را به مستی از من و ما ساده می‌کنم

دل را به مستی از من و ما ساده می‌کنم
بال صدای جام تر از باده می‌کنم ۱

فکرتعلق جسدم نیست چون نفس
عمریست خدمت دل آزاده می‌کنم ۲

جیبی به صد شکفتگی صبح می‌درم
حسرت نیاز عقل جنون زاده می کنم ۳

در رنگ زرد می‌شکنم گرد خون دل
یاقوت می‌گدازم و بیجاده می‌کنم ۴

جولان شعله عافیتش وقف اخگر است
من هم بساط آبله آماده می‌کنم ۵

سیلم‌، ز بیقراری مجنون من مپرس
هر جا که منزلیست غمش جاده می‌کنم ۶

شوق نثار خجلت‌ گوهر نمی‌کشد
نذر خرام او سر افتاده می‌کنم ۷

چشم خیال دوخته‌ام بر طلسم دل
آیینه حلقهٔ در نگشاده می‌کنم ۸

گرد شکوه وحشتم از نه فلک گذشت
بیدل هنوز یک علم استاده می‌کنم ۹