غزل ۲۳۰۲ - کباب عافیتم بیدماغ افسر جاهم

کباب عافیتم بیدماغ افسر جاهم
چو شمع‌ خواب فراغت بس است ترک ‌کلاهم ۱

غبار وادی الفت سوار ناز که دارد
مقیم سایهٔ بال هماست بخت سیاهم ۲

دبیر حشر ز اعمال من شمار چه‌ گیرد
که شسته است خط از نامه انفعال‌ گناهم ۳

درین چمن‌ که دم از رنگ و بو زدن دم تیغست
ز سنگ تفرقه چون غنچه خامشی است پناهم ۴

تحیرم جرس شوق کاروان که دارد
که شور رفتن دل می‌چکد ز تار نگاهم ۵

ز خود برآی و تماشای عرض شوکت من‌ کن
که برتر از خم گردون شکسته‌اند کلاهم ۶

غرور حسن تو زیر قدم نکرد نگاهی
به ودایی‌ که دل برق سوخت عجز گیاهم ۷

قدم به دامن تسلیم نشکنم به چه جرأت
دل شکسته شکسته‌ست شیشه بر سر راهم ۸

چه آفتاب قیامت چه تاب آتش دوزخ
تری نبرد ز نقشی‌ که ‌کرد نامه سیاهم ۹

چسان ز دام تحیر برون روم من بیدل
که همچو آینه از چشم خوبش در بن چاهم ۱۰