غزل ۲۳۳۰ - نشنیده حرف چند که ما گوش‌ کرده‌ایم

نشنیده حرف چند که ما گوش‌ کرده‌ایم
تا لب گشوده‌ایم فراموش کرده‌ایم ۱

درد دلیم ء‌مور دو عالم غبار ماست
اما زیارت لب خاموش کرده‌ایم ۲

تسلیم ما قلمرو جولان ناز کیست
سیر نُه آسمان به خم دوش کرده‌ایم ۳

آفات دهر چاره‌گرش یک تغافلست
توفان به بستن مژه خس پوش کرده‌ایم ۴

شوری دگر نداشت خمستان اعتبار
خود را چو درد می سبب جوش‌کرده‌ایم ۵

حیرت سحر دماندهٔ طرز نگاه ماست
صد چاک سینه نذر یک آغوش‌کرده‌ایم ۶

طاووس رنگ ما ز نگاه ‌که می‌کش است
پرواز را به‌ جلوه قدح نوش کرده‌ایم ۷

بر وضع ما خطای جنونی دگر مبند
کم نیست این که پیروی هوش کرده‌ایم ۸

مردم به دستگاه بقا ناز می‌کنند
ما تکیه بر فنای خطا پوش کرده‌ایم ۹

بیدل حدیث بیخبران ناشنیدنی است
بودیم معنیی که فراموش کرده‌ایم ۱۰