غزل ۲۴۴۵ - جایی ‌که بود پیش بری پیش نبردن

جایی ‌که بود پیش بری پیش نبردن
مفت تو اگر پیش بری بیش نبردن ۱

تا چند توان زیست به افسون رعونت
مکروهتر از سجده‌ به هر کیش نبردن ۲

ای شیخ تو درکشمکشی ورنه بهشتی است
از شانه قیامت به سر ریش نبردن ۳

انبوهی مو نسبت تنزیه ندارد
حکم‌ست به فردوس بز و میش نبردن ۴

برگشتن مژگان بتان قاصد نازی‌ست
ظلم است نویدی به دل ریش نبردن ۵

دردا که دل اگه نشد از لذت دردی
خون می‌خورم از آبله بر نیش نبردن ۶

ساقی خط ییمانه نی‌ام حوصله تا چند
حیف است به موج می‌ام از خویش نبردن ۷

جز در سخن بی‌غرضی راست نیاید
بر خلق ستمنامهٔ تشویش نبردن ۸

بیدل همه دم مزرع اقبال کریمان
سبز است ز آب رخ درویش نبردن ۹