غزل ۲۵۱۸ - زین شکر که تا کوی تو شد راهبر من

زین شکر که تا کوی تو شد راهبر من
چون آبله در پای من افتاد سرمن ۱

مینای سرشکم می سودای که دارد
عمری‌ست پری می‌چکد از چشم تر من ۲

چون سبحه و زنار گسستن چه خیال است
بر ریشه تنیده‌ست هجوم ثمر من ۳

ناموس دلم درگرهٔ ضبط نفسهاست
اشک است‌ گر از رشته برآید گهر من ۴

آیینهٔ تحقیق شکستم چه توان‌ کرد
در زلف تو آشفت چو مژگان نظر من ۵

چینی به سفیدی نکشد ظلمت مویش
شامم شبخون بود که زد بر سحر من ۶

تا جوهر آیینه‌ام از پرده برون ریخت
عیب همه‌ کس‌ گشت نهان در هنر من ۷

خرسندی طبع از همه اقبال بلند است
چون می ز دماغی‌ست فلک پی سپر من ۸

عریانی‌ام آیینهٔ تحقیق ندارد
رنگ تو مگر جامه برآرد زبر من ۹

من خود به‌خیالش خبر از خویش ندارم
تا در چه خیالست ز من بیخبر من ۱۰

گفتند به دلدار که دارد غم عشقت‌؟
فرمود همان بیدل بی پا و سر من ۱۱