غزل ۲۵۵۹ - شکست حادثه بر ما نیافت دست‌ کمین

شکست حادثه بر ما نیافت دست‌ کمین
نرفت دامن عریان تنی به غارت چین ۱

صفای دل نکشد خجلت گرانی جسم
به‌آب‌، آینه مشکل نمد شود سنگین ۲

کدام ذره‌ که خورشید نیست در بغلش
هزار آینه دارد حقیقت خود بین ۳

مباش بیخبر از مغز استخوان قلم
غبار کوچهٔ فکر است معنی رنگین ۴

درِین تپشکده الفت کمین رفتن باش
خوش است پا به ‌رکابی مقیم خانهٔ زین ۵

به درد عشق همان عشق محرم تو بس است
بساط شوخی عجز از شکست رنگ مچین ۶

درپن چمن مخور از رنگ و بو فریب نشاط
بجز غبار تو چیزی نمی‌دمد ز زمین ۷

ز سعی شعله خوش‌ست آشیان طرازی داغ
بلند رفته‌ای ای ناله ساعتی بنشین ۸

به راه حسرت پرواز نام چون طاووس
نشانده‌ام ز هوس رنگها به زیر نگین ۹

نه عیش دانم و نی غم جز اینقدر دانم
که چون جرس همه جا ناله می‌کنم به حنین ۱۰

ز اشک دیدهٔ بیدل چو غنچه خون‌ گردد
اگر کند کف پای ترا حنا رنگین ۱۱