غزل ۲۶۱۱ - به دست‌ تیغ تو تا خون من حنا بسته

به دست‌ تیغ تو تا خون من حنا بسته
به حیرتم که عجب خویش را بجا بسته ۱

چه سان به روی تو مرغ نظر کند پرواز
که حیرت از مژه‌اش رشته‌ها به پا بسته ۲

به دل ز شوق وصالت صد آرزو دارم
ولی ادب ره تقریر مدعا بسته ۳

فراق بیگنهم‌کشت و نقد داغ خطا
به‌گردن دل خون‌گشته خون‌بها بسته ۴

ز جیب ناز خطش سر برون نمی آرد
که عقد عهد به خلوتگهٔ حیا بسته ۵

چو شمع تا به فنا هیچ جا نیاسایم
مرا سریست‌ که احرام بوریا بسته ۶

تن از بساط حریرم چگونه بندد طرف
که دل به سلسلهٔ نقش بوربا بسته ۷

بهار بوسه به پای تو داد و خون‌ گردید
نگه‌ تصور رنگینی حنا بسته ۸

به وادی طلب نارسایی عجزیم
که هرکه رفته زخود خویش را به ما بسته ۹

کدام نقش که گردون نبست بی‌ستمش
دلی شکسته اگر صورت صدا بسته ۱۰

مگر ز زلف تو دارد طریق بست و گشاد
که بیدل اینهمه مضمون دلگشا بسته ۱۱