غزل ۲۷۱۷ - مشکل از هرزه دوی جز به تب و تاب رسی

مشکل از هرزه دوی جز به تب و تاب رسی
پا به دامن نشکستی ‌که به آداب رسی ۱

مخمل‌ کارگه غفلتی ای بیحاصل
سعی بیداریت این بس ‌که تو تا خواب رسی ۲

آنقدر بر در اظهار مبر حاجت خویش
که به خفتکده منت احباب رسی ۳

رمز اقبال جهان واکشی از ادبارش
گر به شاگردی شاگرد رسن تاب رسی ۴

منت آلوده مکن چارهٔ زخم دل کس
ترسم از مرهم‌ کافور به مهتاب رسی ۵

بی عرق نیست دل از خجلت تعمیر جسد
برمدار آنهمه این خاک‌ که تا آب رسی ۶

ماهی قلزم حرص آب دگر می‌خواهد
عطشت‌ کم شود آندم‌ که به قلاب رسی ۷

سیر این بحر دلیل سبق غیرتهاست
گرد خود گرد زمانی ‌که به ‌گرداب رسی ۸

نشئه پیمایی کیفیت تاک آسان نیست
وا شود عقدهٔ دل تا به می‌ ناب رسی ۹

ختم غواصی دریای یقینت این است
که ز هر قطره به آن‌ گوهر نایاب رسی ۱۰

واصل کعبهٔ تحقیق ادب کوشانند
سر به‌ زانو نه و دیدی ‌که به محراب رسی ۱۱

راهی از مقصد بسمل نگشودی هیهات
تا به ذوق طلب بیدل بیتاب رسی ۱۲