غزل ۲۷۳۲ - تا چند کشد دل الم بیهده ‌کوشی

تا چند کشد دل الم بیهده ‌کوشی
چون صبح نفس باختم از خانه بدوشی ۱

خجلت ثمر دشت تردد نتوان زیست
ترسم به عرق‌ گم شود از آبله جوشی ۲

امروز کسی محرم فریاد کسی نیست
دلکوب خودم چون جرس از هرزه خروشی ۳

شمعی که به فانوس خیال تو فروزند
چون آتش یاقوت نمیرد ز خموشی ۴

ای خواب تو تلخ از هوس مخمل دنیا
حیف است ز حرف کفنت پنبه‌به‌گوشی ۵

گر آگهی از ننگ بدانجامی اقبال
هر چند به گردون رسی از خاک به جوشی ۶

تا خجلت پستی نکشد نشئهٔ همت
آن جرعه‌ که بر خاک توان ریخت ننوشی ۷

در سعی طلب چشم به فرصت نتوان دوخت
برق آینه‌دار است مبادا مژه پوشی ۸

بیدل اگر آگه شوی از درد محبت
یک ‌زخم‌ به صد صبح‌ تبسم‌ نفروشی ۹