غزل ۳۷۹ - حاشا که برق حسن بود عشق خانه سوز

حاشا که برق حسن بود عشق خانه سوز
برق است حسن، شعله گداز و بهانه سوز ۱

تا کی بهانه گیری و آسودگی، که هست
ناموس درد پرور و صدها بهانه سوز ۲

در مزرع جهان مفشان دانهٔ امید
زین دشت برگذر که زمینی است دانه سوز ۳

گفتی چه طایر است دل سینه دشمنت
آتش به خویش در زده و آشیانه سوز ۴

در خرمن زمانه زنم آتش از فغان
شوق تو جان گداز من و من زمانه سوز ۵

چون سیل آتش آمده ام، مست اشتیاق
کز بوسه های گرم شود آستانه سوز ۶

عرفی مجو نهایت ایام دوستی
دریای آتش است محبت، کرانه سوز ۷