هوش مصنوعی: این شعر از عرفی شیرازی بیانگر ناامیدی و تلخی‌های زندگی است. شاعر با استفاده از استعاره‌های مختلف مانند باده، مستی، و جام، به توصیف جهان پر از رنج و بی‌عدالتی می‌پردازد. او اشاره می‌کند که هیچ‌کس در این جهان سیراب نشده و همه با تلخی‌ها مواجه شده‌اند. همچنین، شاعر از غرور و بی‌توجهی دیگران به رنج‌های انسان شکایت می‌کند و در نهایت، به مستی و عرفان به عنوان راهی برای فرار از این دردها اشاره دارد.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعاره‌ها مانند مستی و شراب ممکن است نیاز به تفسیر داشته باشند.

غزل ۳۸۲ - کونین مست و بادهٔ نابی ندیده کس

کونین مست و بادهٔ نابی ندیده کس
سیراب دو عالم و آبی ندیده کس ۱

مردند تلخ کام جهانی و هیچ گاه
در جام عشوه زهر عتابی ندیده کس ۲

مخمور نیمه مست فراوان بود، فغان
کز جام لطف مست و خرابی ندیده کس ۳

دردا که طفل طالع ما یافت تربیت
در عالمی که فصل شبابی ندیده کس ۴

در عهد جور لطف تو دست امید را
گیرندهٔ عنان و رکابی ندیده کس ۵

فریاد ازین غرور که در صید زیرکان
زان ترک نیم مست شتابی ندیده کس ۶

موسی ندیده ور نه به اکرام یک نگاه
صد جلوه کرد حسن و حجابی ندیده کس ۷

عرفی در آ به زمرهٔ مستان، کزین گروه
آلودهٔ گناه و ثوابی ندیده کس ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۴۰۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۳۸۱ - بزم وصلت دیده ام، آن زهر در جام است و بس
گوهر بعدی:غزل ۳۸۳ - چون آمد جان به لب، زانگونه شد محو تماشایش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.