غزل ۳۸۹ - منم که می کنم از درد بی کرانهٔ خویش

منم که می کنم از درد بی کرانهٔ خویش
مگو، مگو ز غم، آرایش زمانهٔ خویش ۱

فلک به چرب زبانی، گدای فرصت نیست
به مدعی ندهی، گوهر یگانهٔ خویش ۲

ز نفخ صور نه توفان نوح بی خطر است
چرا نتازد عنقا به آشیانهٔ خویش ۳

به وعده گاه تو امید آنقدر بنشاند
که در دیار خودم سوخت خانهٔ خویش ۴

خراب آتش رمز محبتم عرفی
که در شرار نهان می کند زبانهٔ خویش ۵