غزل ۳۸۸ - آن گه که تو باشی در مردن نگرانش

آن گه که تو باشی در مردن نگرانش
با صد هوس از دل نرود حسرت جانش ۱

دل بهر هلاک از تو طلب کرد نگاهی
غافل که دهد عمر ابد لذت جانش ۲

بی بهره شهید تو که از پرسش محشر
از حیرت حسن تو بود لال زبانش ۳

خونی که طلب می رود از جامهٔ یوسف
عشق آورد از دیدهٔ یعقوب نشانش ۴

زان غمزه هلاکم که اجل بهر شکاری
چون تیر ستاند بگذارد به کمانش ۵

دیریست که جان رفته و من گرم تپیدن
تا باز کشد لذت نظاره عنانش ۶

فردا نکند جان به شهید ستمت صلح
از شومی دل بس که ستم رفت به جانش ۷

من زایر دیری که به بازیچه ملایک
جویند رهی در دل ترسا بچه گانش ۸