غزل ۴۲۱ - صد مُهر می نهم به لب گفت و گوی دل

صد مُهر می نهم به لب گفت و گوی دل
تا گَرد غم به شِکوه نجنبد ز روی دل ۱

دامن به سلسبیل نیالاید آن که او
در چشمه سار درد کند شست و شوی دل ۲

بگداختیم مرهم و الماس ریختیم
آن بر مراد راحت و این در گلوی دل ۳

با صد غم آشناست دلم، دست ازو بدار
ترسم غمی عنان تو گیرد به بوی دل ۴

تا چند عمر در غم و اندیشه بگذرد
برداشتیم دست غم از زیر و روی دل ۵

عرفی به یک دو جرعه خون، بیخودی نمود
هرگز نخورده بود شراب سبوی دل ۶