غزل ۴۲۲ - دردی که به افسانه و افسون رود از دل

دردی که به افسانه و افسون رود از دل
صد شعبده انگیز که بیرون رود از دل ۱

ممنونم از این شیوه که هر جور که کردی
اندیشه نکردی که مرا چون رود از دل ۲

آن به که به دل ره ندهم روز سلامت
آن ها که در آشوب شبیخون رود از دل ۳

از بس که دل سوخته ام تشنهٔ صلح است
هر جور که فردا کنی، اکنون رود از دل ۴

عرفی ره مجنون مرو، این درد نه دردی است
کز بیهده گردیدن هامون رود از دل ۵