غزل ۱۸۸۸ - بیا بوسه به چند است از آن لعل مثمن؟

بیا بوسه به چند است از آن لَعْلِ مُثَمَّن؟
اگر بوسه به جانی‌‌ست فَریضه‌‌ست خریدن ۱

چو آن بوسه پاک است نه اَنْدَرخورِ خاک است
شَوَم جانِ مُجَرَّد بُرون آیم ازین تَن ۲

مرا بَحْرِ صَفا گفت که کامی نَرَسَد مُفْت
گر آن گوهر با توست صَدف را هَله بِشْکَن ۳

پِیِ بوسه گُل را که فَر بَخشَد مُل را
جهانی‌‌ست زبان‌‌ها بُرون کرده چو سوسَن ۴

غَلَط گَر همه شاهید چو مِرّیخ و چو ماهید
هَلا بوسه مَخواهید از آن دِلْبَرِ توسَن ۵

دَرآ ای مَهِ آفاق که روزَن بِگُشادم
شبی بر رُخِ من تاب لبی بر لبِ من زَن ۶

دَرِ گفتْ فروبَند و گُشا روزَنِ دل را
زِ مَهْ بوسه نیابید مَگَر از رَهِ روزَن ۷