غزل ۱۹۱۶ - برآ بر بام و اکنون ماه نو بین

بَرآ بر بام و اکنونْ ماهِ نو بین
دَرآ در باغْ اکنون سیب می‌چین ۱

از آن سیبی که بِشْکافند در روم
رَوَد بویِ خوشَش تا چین و ماچین ۲

بَرآ بر خَرمَنِ سیب و بِکَش پا
زِ سیبِ لَعْل کُن فَرش و نِهالین ۳

اگر سیبَش لَقَب گویم، وَگَر میْ
وَگَر نَرگس، وَگَر گُلْزار و نَسرین ۴

یکی چیز است در وِی، چیست کان نیست
خدا پاینده دارَش، یا رَب آمین ۵

بیا اکنون اگر افسانه خواهی
دَرآ در پیشِ من، چون شمعْ بِنْشین ۶

هَمی تَرسَم که بُگْریزی زِ گوشه
بَرآ بالا، بُرون انداز نَعْلین ۷

به پَهْلویَم نِشین، برچَفْس بر من
رَها کُن ناز و آن خوهایِ پیشین ۸

بیامیز اندکی، ای کانِ رَحْمَت
که تا گردد رُخِ زَردِ تو رَنگین ۹

رَوا باشد وَگَر خود من نگویم
همیشه عِشوه و وَعده‌‌یْ دروغین؟ ۱۰

ازین پاکی تو، لیکِن عاشقان را
پَراکَنده سُخَن‌ها هست آیین ۱۱

زِهی اوصافِ شَمسُ الدّینِ تبریز
زِهی کَرْ و فَر و امکان و تَمْکین ۱۲