غزل ۱۴ - اگر از خوردن می لعل لبت رنگینست

اگر از خوردن می لعل لبت رنگینست
بی‌سبب چیست که می تلخ و لبت شیرینست ۱

حور در سایهٔ طوبی اگرش جاست چرا
طوبی قد تو در سایهٔ حورالعینست ۲

چهرهٔ من نه سپهرست چرا همچو سپهر
هرشب از اشک روان جلو گه پروینست ۳

دیده تا دید ترا گفت زهی سرو بلند
راستی کور به آن دیده که کوته‌بینست ۴

به سرت گر سر من بی‌ تو به بالین سوده
سر و پا سوخته را کی هوس بالینست ۵

این مرا بس که ز وصل صنمی لاله عذار
شب‌ و روز و مه‌ و سالم همه فروردینست ۶

هرکجا قامت او تا گذری شمشادست
هرکجا طلعت او تا نگری نسرینست ۷

هجر شمشادش تیمار دل بیمارست
وصل نسرینش تسکین‌ دل مسکینست ۸

حاصل عمر گرانمایه همین بس که مرا
مدح دارای جهان از دل و جان آیینست ۹

خسرو رادابوالسیف که نوک قلمش
به صفت چون نفس باد صبا مشکینست ۱۰

شاه آزاده محمد شه کاندر صف جنگ
مژه در چشم عدو از سخطش زوبینست ۱۱