غزل ۱۹۳۳ - برخیز و صبوح را برنجان

بَرخیز و صَبوح را بِرَنجان
ای رویِ تو آفتابِ رَخشان ۱

جان‌ها که زِ راهِ نو رَسیدند
بر مایِدِهٔ قدیمْ بِنْشان ۲

جان‌ها که پَرید دوش در خواب
در عالَمِ غَیب شُد پَریشان ۳

هر جان به وَلایتیّ و شهری
آواره شدند، چون غَریبان ۴

مُرغانِ رَمیده را فَراز آر
حُرّاقه بِزَن، صَفیر بَرخوان ۵

هَرچ آوردند از رَه آوَرْد
بی خود کُنِشان و جُمله بِسْتان ۶

زیرا هر گُل که بَرگ دارد
او بَر نَخورَد ازین گُلِستان ۷

عقلی باید زِعقْل بیزار
خوش نیست قَلاوُزی زِحیران ۸

جُغد است قُلاوُز و همه راه
در هر قَدَمی هزار ویران ۹

ای بازِ خدا دَرآ به آواز
از کُنگُره‌‌‌‌های شهرِ سُلطان ۱۰

این راه بِزَن که اَنْدَرین راه
خُفتْ اُشتُر و مَست شُد شُتُربان ۱۱