غزل ۵۵ - آن سنگدل که شیشهٔ جانهاست جای او

آن سنگدل که شیشهٔ جانهاست جای او
آتش زند در آب و گل ما هوای او ۱

سوگند خورده‌ام که ببوسم هزار بار
هرجا رسیده است به یکبار پای او ۲

جز کاندر آب و آیینه دیدم جمال وی
بر هیچ کس نظر نگشودم به جای او ۳

عاشق که آرزو نکند جز رضای دوست
این عجز او بتر بود ازکبریای او ۴

گر مدعی نبود ز خود خواهشی نداشت
او را چه کار تا طلبد مدعای او ۵

گر زیرکی بهل که همین عین آرزوست
کز دوست آرزو بکند جز رضای او ۶

قاآنی ار ز پای فتادست عیب نیست
نیکو قویست دست توانا خدای او ۷