غزل ۵۴ - نکو نبود به یکبار ترک ما گفتن

نکو نبود به یکبار ترک ما گفتن
ز ما بریدن و صد شکوه برملا گفتن ۱

نظر نکردن و از خشم روی تابیدن
غضب نمودن و بی‌وجه ناسزا گفتن ۲

عبارتی که به بیگانه کس نمی گوید
ادب نکردن و در حق آشنا گفتن ۳

نشان حالت شب یک به یک ادا کردن
حدیث مستی ما را بدان ادا گفتن ۴

هزار عشوه نه یک روز روزها کردن
هزار شکوه نه یکبار بارها گفتن ۵

به سهو زلف‌ تو گفتم شبی که مشک‌ ختاست
هنوز خجلتم آید از آن خطا گفتن ۶

تو گفته‌ایی که چه گفته است قاآنی
به جان تو که ملولم از آن چها گفتن ۷