غزل ۵۷ - قاصدی کو تا فرستم سوی تو

قاصدی کو تا فرستم سوی تو
غیرتم آید که بیند روی تو ۱

مرده بودم زنده گشتم بامداد
کامد از باد سحرگه بوی تو ۲

کاش می‌مردم نمی‌دیدم به چشم
این دل افتد دور از پهلوی تو ۳

دل شده از جفت ابروی تو طاق‌
زان پریشان گشته چون گیسوی تو ۴

عاقبت کردی به یک زخمم هلاک
آفرین بر قوت بازوی تو ۵

می کشد پیوسته بر روی تو تیغ
سخت بی‌شرمست این ابروی تو ۶

قبللهٔ جان منی پس‌ کافرم
گر نمایم روی دل جز سوی تو ۷

عهدکردم تا برون خسبم ز بند
می‌‌کشد بازم کمند موی تو ۸

من اگر ترسم ز چشمت باک نیست
شیر نر می‌ترسد از آهوی تو ۹

گر بدانم در بهشتم می‌برند
کافرم گر پا کشم از کوی تو ۱۰

من‌ چه حد دارم که غلمان را ز خلد
می‌فریبد نرگس جادوی تو ۱۱

پای قاآنی رسد بر ساق عرش
گر نهد سر بر سر زانوی تو ۱۲